Vergeet Mij Niet

Vergeet Mij Niet

Zo’n 5 jaar geleden begon ik met blogs. Het schrijven van deze kleine verhalen, is voor mij een manier om heel veel te delen met jullie. Over MAGGY’S en over mijzelf. Mijn blogs hebben daarom altijd een persoonlijke lading. Maar ik vertel natuurlijk niet altijd alles. Onderwerpen als verdriet, gevoelens van onmacht. Die deel ik niet… Tja, wie zit daar op te wachten, denk ik dan.

Vandaag deel ik die gevoelens wel. En dat heeft een bijzondere reden.

Het is vrijdagavond. Samen met mama ga ik naar de kapper voor haar wekelijkse bezoek. Prachtig ziet ze eruit. Verzorgd, mooie kleding aan en een lieve, dankbare glimlach op haar gezicht. Ze geniet van dit soort uitjes. En ik geniet ervan haar zo gelukkig te zien. Haar zo gelukkig te kunnen maken.

Als je ‘het’ niet weet, zie je een moeder en een dochter die samen aan het genieten zijn. Er is niets te zien. De realiteit is helaas anders.

Na ons vrijdagavondritueel breng ik haar naar ‘huis’. Haar ‘huis’ heeft een deur, die ze zelf niet kan openen. De deur van haar “huis” gaat altijd op slot. En haar kamer bevindt zich op een gesloten afdeling in een verzorgingshuis. Het is een liefdevolle omgeving. Er werkt een team wat er alles, maar dan ook alles aan doet om haar en alle andere bewoners gelukkig te maken. Vandaag is mama bij ‘thuiskomst’ niet gelukkig. Ik breng haar naar haar kamer en ik zie haar verdriet. Ze is bang. De tranen rollen over haar wangen. Ze is niet meer machtig om te vertellen wat ze voelt. Haar ogen kijken een vreemde gloed. Dan kijkt ze me smekend aan en vraagt: “Mag ik alsjeblieft mee naar jouw huis?”.

Mama heeft Alzheimer. Deze dementie-ziekte begon jaren geleden. Heel geleidelijk. En heel vilein.

Een sterke vrouw. Een positieve vrouw. Daadkrachtig. Een vrouw die nooit bij de pakken neer zit. De zware tegenslagen in haar leven aanvaardde ze in geloof, nooit opstandig. Toen Alzheimer in haar leven kwam, veranderde ze langzaam. Stap voor stap brak deze ziekte haar persoonlijkheid af. Kwam er haar angst en onrust. En liet hij haar vergeten. Elke keer weer meer.

Mama speelt een grote rol in mijn leven. Zij geeft mij onvoorwaardelijke liefde. Als kind leerde ze mij de regels van het leven. Ze stimuleerde me om altijd goed voor mezelf te zorgen. Onafhankelijk te zijn. Als puber clashte ik elke dag met haar. Als volwassen vrouw begreep ik haar beter, en zij mij. En stond ze achter elke stap die ik zette.

Haarscherp herinner ik me het moment dat ik haar vertelde ‘Mama, ik ga een winkel beginnen’. Ik was voorbereid op kritische vragen. Niets van dat alles. Vanaf dag 1 geloofde ze in mijn plan en motiveerde ze me juist deze stap vooral te zetten: “Dit kun jij. Doen lieverd. Wie niet waagt, zal ook nooit winnen!”.

In het begin was mijn moeder intens betrokken bij mijn bedrijf. Ik nam haar weleens mee op inkoop.

Jarenlang deelde ik alle leuke ervaringen met haar. Mijn successen. En mijn zorgen. Jarenlang poetste ze mijn winkel. En ging er geen dag voorbij of ze kwam langs. Tot het dus niet meer ging.

Voor mij is Alzheimer een ziekte, waarbij ik niet heel veel anders kan doen dan toekijken, mijn liefde kan geven en vooral moet accepteren dat de rollen omdraaien. Hoe moeilijk dat ook is.

Juist daar wringt het bij mij. Hoezo niets doen?! Ik wil wél wat doen. En dus ga ik wat doen.

Op zaterdag 2 juni organiseer ik namens MAGGY’S een grootse inzamelingsactie voor Alzheimer Nederland. Ons doel? 20.000 euro binnenhalen voor Alzheimer Nederland en het Alzheimer Café Bunschoten-Spakenburg, dat dit jaar haar 10-jarig bestaan viert.

We gaan dit doen met een Spinningmarathon op het Oostpoortplein, dat naast MAGGY’S ligt. Vanaf 8.00 uur beginnen we met spinnen en dat gaan we de hele dag door doen, tot 18.00 uur. In samenwerking met Boutique Studio C. De dag van onze Spinningmarathon heeft als thema ‘Vergeet Mij Niet’. Dat thema komt in allerlei vormen terug. Alle info hierover vind je op de speciale site: www.vergeetmijniet-maggy’s.nl

Wil je niet mee spinnen en wel graag een gift doen? Dat kan op rekeningnummer: Vergeetmijniet-Maggys – NL20RABO0328915734

Zal onze inzamelingsactie verlichting brengen en mama beter maken? Nee, zeker niet. Vooralsnog is er geen geneesmiddel voor deze ziekte. Toch heeft Alzheimer Nederland zich als doel gesteld om deze slopende ziekte onder controle te krijgen. Daarvoor is veel geld nodig voor onderzoek. Daar kan ik wel voor zorgen. En dat doe ik het liefste met zoveel mogelijk mensen samen en ook met jullie. Want samen weten we veel meer en kunnen we veel meer bereiken.

Liefs Maggy

Deel dit bericht...Share on Facebook
Facebook
Pin on Pinterest
Pinterest
Tweet about this on Twitter
Twitter
Achter de schermen Blog

12 comments

  1. Nicolette says:

    Met ontroering jou blog gelezen. Wat een groot verdriet, nu ze zich zo weinig kan herrinderen en haar wereld zo klein word Maar gelukkig heeft ze nog wel haar stralende lach.

  2. Monique Bachus says:

    Een vreselijke ziekte die langzaam zijn weg vindt in vele levens. Soms langzaam, soms heel snel. Die het leven van de persoon die het treft maar zeker ook de mensen die het zien gebeuren bruut veranderd. Super dat jij je inzet met jouw volle enthousiasme gaat dat zeker lukken. Succes!

  3. Wim Smit says:

    Mooi verwoord Magdaleen, inderdaad machteloos tegen deze ziekte. Daarom is het belangrijk dat je de herrinering vast houdt wat ze betekent heeft voor jou, je broers en voor anderen mensen in haar leven.

    Ps normaal reageer ik nooit op blogs en zeker niet op mode blogs 😋

  4. Marja says:

    Mooi geschreven Maggy!
    Ik herken hier zoveel in, geniet van de dingen die je voor je moeder kan doen! ik haal daar heel veel energie uit. Het is heel erg verdrietig Iemand op deze manier oud zien te worden. Succes met je prachtige actie!!

  5. Janny says:

    Zit met tranen in mijn ogen.want idd maggy jij komt je moeder elke week weer met heel veel liefde brengen .en idd ze vind het heerlijk om even naar de kapper te gaan .grapjes maken en lachen.hoe verdrietig is het dan dat ze daarna zelf zo verdrietig is.
    Xxx

  6. Anita de Graaf says:

    Mooi verwoord.
    Fijn dat je haar op vrijdagavond zo kunt laten genieten en verwennen .
    Ik heb haar onlangs mogen ontmoeten in haar “huis”
    Ze was zo in haar nopjes aan het poetsen en vegen .Opgewekt en vriendelijk zoals ik haar ken.
    Maar als je haar achter moet laten met een traan en paniek in haar ogen dan breekt je hart.

    Sterkte en succes met deze actie.

Plaats een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *